Standards Map: มาตรฐานที่เกี่ยวข้องและใช้งานจริง

ภาคผนวกนี้รวมมาตรฐานที่ถูกอ้างถึงในเล่ม และมาตรฐานที่โรงงานงานเชื่อมมักต้องใช้ควบคู่กัน จัดกลุ่มตามคำถามที่ผู้อ่านจะถามหน้างาน ไม่ใช่ตามหมายเลข

วัตถุประสงค์ของภาคผนวกนี้ไม่ใช่การแทนมาตรฐานฉบับเต็ม แต่คือการทำให้รู้ว่าเมื่อเจอคำถามหนึ่ง ควรเปิดเอกสารฉบับใด และเอกสารฉบับนั้นทำหน้าที่อะไรในระบบ

ข้อมูลในภาคผนวกนี้เป็นสถานะ ณ เวลาที่จัดทำ มาตรฐานมีการทบทวนและออกฉบับใหม่เป็นระยะ ก่อนใช้อ้างอิงในสัญญา WPS หรือเอกสารรับรอง ต้องตรวจสอบฉบับปัจจุบันและปีที่ประกาศใช้เสมอ และบันทึกไว้ว่าตรวจเมื่อใดจากแหล่งใด

ฉบับที่ใช้ตรวจเทียบเนื้อหาของเล่มนี้ ได้แก่ ISO 3834-2:2021 และ ISO 3834-5:2021, ISO 3834-1, ISO 3834-3 และ ISO 3834-4 ฉบับ 2005, ISO/TR 3834-6:2007, ISO 14731:2019, ISO 15607:2019, ISO 15614-1:2017, ISO 9606-1:2013, EN 1090-2:2018 และ EN 1011-2:2001 ผู้อ่านที่มีฉบับใหม่กว่าควรเทียบเลขข้อกับฉบับของตน

แผนภาพ K.1 แผนที่มาตรฐาน — เปิดฉบับใดเมื่อเจอคำถามใด

K.1 กลุ่ม ISO 3834 และการเลือกระดับ

ISO 3834-5 เป็นส่วนที่โรงงานมองข้ามบ่อยที่สุด ทั้งที่มันเป็นส่วนที่ใช้งานได้ตรงที่สุด เพราะมันจับคู่ข้อกำหนดเก้าเรื่องของ -2, -3 และ -4 เข้ากับมาตรฐานที่ต้องใช้รองรับ พร้อมระบุว่าข้อใดไม่มีข้อกำหนดเฉพาะสำหรับระดับ -4 และยอมให้ใช้เอกสารอื่นที่มีเงื่อนไขทางเทคนิคเทียบเท่าได้

เมื่อโรงงานประกาศความสอดคล้อง เอกสารรับรองต้องระบุด้วยว่าใช้มาตรฐานหรือเอกสารชุดใดเป็นฐาน ไม่ใช่เพียงอ้างชื่อ ISO 3834 ลอย ๆ

K.2 บุคลากรและความสามารถ

จุดที่มักสับสนคือ ISO 9606 ใช้กับช่างเชื่อมที่ควบคุมการเดินแนวด้วยมือ ส่วน ISO 14732 ใช้กับผู้ที่ตั้งค่าหรือควบคุมเครื่องที่เดินแนวเอง คือการเชื่อมแบบ fully mechanized และ automatic การเชื่อมกึ่งอัตโนมัติที่ช่างยังถือหัวเชื่อมเอง เช่น MAG ทั่วไป ยังอยู่ใต้ ISO 9606 ชุดหลักฐานคุณสมบัติจะเปลี่ยนก็ต่อเมื่อโรงงานเปลี่ยนไปใช้เครื่องที่เดินแนวเอง

K.3 ขั้นตอนการเชื่อมและการรับรองขั้นตอน

เส้นทางการรับรองที่มีมากกว่าหนึ่งทางเป็นเรื่องสำคัญเชิงต้นทุน โรงงานจำนวนมากสั่งทดสอบเต็มรูปแบบทุกครั้งโดยไม่ตรวจก่อนว่างานนั้นเข้าเงื่อนไขของเส้นทางอื่นได้หรือไม่ ในทางกลับกัน การเลือกเส้นทางที่เบากว่าโดยไม่ตรวจว่าลูกค้าหรือ code ยอมรับหรือไม่ ก็สร้างปัญหาในภายหลังเช่นกัน

K.4 วัสดุ ลวดเชื่อม และก๊าซ

ความต่างระหว่างเอกสารรับรองวัสดุแต่ละชนิดไม่ใช่เรื่องรูปแบบ แต่คือเรื่องว่าใครเป็นผู้รับรองผลและผลนั้นมาจากล็อตที่ส่งมอบจริงหรือไม่ เมื่อสัญญาระบุชนิดของเอกสารไว้ การรับวัสดุที่มีเอกสารคนละชนิดคือ nonconformity ตั้งแต่ประตูโรงงาน ไม่ใช่ปัญหาที่ค่อยไปแก้ตอนส่งมอบ

K.5 การเตรียมงาน การควบคุมระหว่างเชื่อม และความร้อน

มาตรฐานกลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่ตอบคำถามว่า สิ่งที่เขียนไว้ใน WPS ถูกวัดอย่างไรจึงจะเชื่อถือได้ การระบุอุณหภูมิอุ่นก่อนเชื่อมไว้ใน WPS โดยไม่กำหนดวิธีวัดและตำแหน่งวัด ทำให้ตัวเลขนั้นพิสูจน์อะไรไม่ได้จริง

K.6 การตรวจ การทดสอบ และเกณฑ์การยอมรับ

ประเด็นที่ต้องแยกให้ชัดคือ ระดับคุณภาพตาม ISO 5817 ไม่ใช่สิ่งเดียวกับเกณฑ์การยอมรับของวิธีทดสอบ ระดับคุณภาพบอกว่าความไม่สมบูรณ์ขนาดใดยอมรับได้ในผลิตภัณฑ์ ส่วนมาตรฐานของวิธีทดสอบบอกว่าจะตรวจอย่างไรและรายงานอย่างไร งานหนึ่งชิ้นต้องระบุทั้งสองอย่าง และต้องระบุตั้งแต่ขั้นตอน technical review ไม่ใช่ตอนที่ผลตรวจออกมาแล้ว

ระหว่างสองชั้นนี้ยังมีชั้นที่สาม คือมาตรฐานระดับการยอมรับของแต่ละวิธีทดสอบ ซึ่งแปลงระดับคุณภาพของ ISO 5817 เป็นเกณฑ์ที่ใช้กับผลของวิธีนั้น โดยมี ISO 17635 เป็นตัวโยงระหว่างระดับคุณภาพ วิธีทดสอบ และระดับการยอมรับ

K.7 เครื่องมือ การสอบเทียบ และความน่าเชื่อถือของข้อมูล

ISO 17662 เป็นมาตรฐานที่ตอบคำถามซึ่งดูเล็กแต่ทำลายระบบได้ทั้งระบบ นั่นคือ ตัวเลขที่อ่านได้จากเครื่องเชื่อมหรือเครื่องวัดเชื่อถือได้หรือไม่ หากคำตอบไม่ชัด บันทึกพารามิเตอร์ทั้งหมดที่เก็บมาก็ไม่มีน้ำหนักในการพิสูจน์

K.8 มาตรฐานผลิตภัณฑ์และระบบที่มาเกี่ยวข้อง

K.9 วิธีใช้ภาคผนวกนี้กับงานจริง

อย่าเริ่มจากการซื้อมาตรฐานทุกฉบับในตาราง ให้เริ่มจากงานที่โรงงานรับจริง แล้วไล่ถามสามคำถาม

• งานนี้อยู่ภายใต้มาตรฐานผลิตภัณฑ์หรือ code ใด และมันกำหนดระดับ ISO 3834 ไว้แล้วหรือยัง

• ข้อกำหนดใดในระดับนั้นที่โรงงานยังไม่มีเอกสารรองรับ และ ISO 3834-5 ชี้ไปที่มาตรฐานฉบับใด

• มาตรฐานฉบับนั้นเราต้องมีไว้ใช้จริง หรือเพียงต้องรู้ว่ามันมีอยู่และให้ผู้รับจ้างช่วงเป็นผู้ถือ

โรงงานส่วนใหญ่ต้องมีไว้ใช้จริงไม่เกินสิบถึงสิบห้าฉบับ ส่วนที่เหลือเป็นเรื่องที่ต้องรู้ว่ามีอยู่ และรู้ว่าจะไปหาเมื่อใด การแยกสองกลุ่มนี้ออกจากกันช่วยประหยัดทั้งงบประมาณและเวลาของทีมงานได้มาก