ฉีกตามชั้น

มองแล้วรู้

รอยฉีกในโลหะชิ้นงานที่เกิดเมื่อการหดตัวของแนวเชื่อมดึงแผ่นในทิศความหนา เป็นปรากฏการณ์ของแผ่นรีดเป็นหลัก ไม่ได้เกิดในเนื้อเชื่อม และมาตรฐานระบุว่าเกิดระหว่างการผลิตเป็นส่วนใหญ่ ไม่ใช่ระหว่างใช้งาน

รูปแบบและวิธีตรวจอยู่ในหน้า Ej ของ Defect Atlas

ความเสี่ยงขึ้นกับสองปัจจัย คือความไวของแผ่น และความเครียดในทิศความหนา แผ่นที่ไวมากฉีกได้แม้การยึดรั้งต่ำ

สองปัจจัย

ทำไมจึงสำคัญ

มาตรฐานระบุว่ายังไม่มีวิธี NDT ที่เชื่อถือได้สำหรับหาสิ่งเจือปนเหล่านี้ในแผ่นก่อนเชื่อม การป้องกันจึงต้องทำผ่านการสั่งซื้อเหล็กและการออกแบบรอยต่อ ซึ่งทั้งสองอย่างตัดสินไปแล้วก่อนงานถึงมือช่างเชื่อม

อ่านแล้วเข้าใจ

ประเมินความไวของแผ่น

การทดสอบแรงดึงในทิศความหนาให้ค่าการลดพื้นที่หน้าตัด เรียกย่อว่า STRA ค่านี้สัมพันธ์กับการเกิดรอยฉีกในงานผลิตจริง มาตรฐานถือว่าเหล็กที่ STRA เกินร้อยละ 20 ต้านทานการฉีกตามชั้น และเหล็กที่รับรองค่า STRA มีขายตาม EN 10164

ในเหล็กออกซิเจนต่ำ คือชนิดเติมอะลูมิเนียมหรือผ่านการไล่แก๊สในสุญญากาศ กำมะถันใช้เป็นตัวชี้ปริมาณสิ่งเจือปนและค่า STRA ได้ แต่ความสัมพันธ์นี้ขึ้นกับความหนาของแผ่นด้วย

มาตรการของมาตรฐาน

• ที่ความแข็งแรงของรอยเชื่อมเท่ากัน ออกแบบให้พื้นที่ยึดกับผิวแผ่นกว้างขึ้น
• ลดความเค้นจากการหดตัว ด้วยการลดปริมาณเนื้อเชื่อม ใช้จำนวนแนวน้อยที่สุด เชื่อมพอกผิวก่อน และใช้ลำดับชั้นสมดุลในรอยต่อสมมาตร
• ออกแบบให้เนื้อเชื่อมสัมผัสความหนาของแผ่นรีดให้มากที่สุด แทนที่จะยึดกับผิวแผ่นอย่างเดียว
• ลดการยึดรั้งในทิศความหนา
• พอกผิวด้วยเนื้อเชื่อมความแข็งแรงต่ำ
• ถ้าแผ่นไวสูง ให้แก้หรือเลี่ยงรายละเอียดรอยต่อที่ไว

ใครคุมตัวแปรใด

ตารางนี้จัดจากมาตรการของมาตรฐาน คอลัมน์ผู้คุมเป็นการแบ่งหน้าที่ที่พบทั่วไป

คิดต่อ

ถ้าเจอปัญหา ให้สงสัยระบบ

• ไม่มีการทบทวนแบบจากมุมงานเชื่อมก่อนสั่งเหล็ก
• ฝ่ายจัดซื้อรับเกรดเทียบเท่าที่ไม่มีข้อกำหนดทิศความหนา
• ขนาดรอยเชื่อมถูกกำหนดเผื่อไว้มากเกิน ปริมาณเนื้อเชื่อมจึงมากเกินจำเป็น
• แผน NDT ไม่มี UT สำหรับรอยต่อที่ดึงในทิศความหนา

โยงไป Defect Atlas

คำถามท้ายหน้า

• ทำไมมาตรการส่วนใหญ่ของหน้านี้จึงอยู่นอกมือช่างเชื่อมและนอก WPS
• ผู้ออกแบบเพิ่มขนาดรอยเชื่อมฉากของรอยต่อตัวทีบนแผ่นหนา “เพื่อความปลอดภัย” การตัดสินใจนี้มีผลต่อความเสี่ยงฉีกตามชั้นอย่างไร