การเก็บและจัดการลวดเชื่อม

มองแล้วรู้

ขั้นตอนตั้งแต่ลวดเชื่อมเข้าคลังจนถึงปลายหัวเชื่อม ระดับไฮโดรเจนที่ผู้ผลิตรับรองเป็นจริงต่อเมื่อขั้นตอนนี้ทำตามเงื่อนไขของผู้ผลิต

หน้านี้คือด้านปฏิบัติของบทที่ 3 และของหน้า Ei

ลวดเดินทางหลายช่วงก่อนถึงรอยต่อ การคุมต้องครอบคลุมทุกช่วง รวมทางกลับของลวดที่เหลือ

ทำไมจึงสำคัญ

ค่า preheat ใน WPS คำนวณจากระดับไฮโดรเจนค่าหนึ่ง ถ้าลวดจริงให้ไฮโดรเจนสูงกว่านั้น preheat ที่ทำครบตาม WPS ก็ไม่พอ และไม่มีการตรวจใดหน้างานที่บอกได้ว่าลวดแท่งนี้ชื้นหรือไม่

อ่านแล้วเข้าใจ

ข้อแนะนำของมาตรฐาน

• เก็บและจัดการตามคำแนะนำของผู้ผลิต และผู้ผลิตงานเชื่อมควรแสดงได้ว่าทำตามจริง (EN 1011-2 C.2.3.1)
• ลวดหรือบรรจุภัณฑ์ที่เสียหายหรือเสื่อมสภาพห้ามใช้ เช่นฟลักซ์ร้าวหรือหลุด ลวดเป็นสนิมหรือสกปรก
• นำลวดออกจากบรรจุภัณฑ์เดิมก่อนอบ และป้องกันความชื้นหลังออกจากตู้
• เมื่อต้องคุมไฮโดรเจน จ่ายลวดในกระบอกอุ่นหรือภาชนะปิด
• ตู้อบต้องมีเครื่องวัดอุณหภูมิ
• ลวดที่คืนคลังต้องจัดการตามผู้ผลิตก่อนจ่ายซ้ำ
• ลวดบรรจุสุญญากาศหรือกันความชื้น ให้ถามผู้ผลิตว่าต้องอบเพิ่มหรือไม่

แยกตามวัสดุ

ต้องระบุและบันทึกอะไร

คิดต่อ

ถ้าเจอปัญหา ให้สงสัยระบบ

• ตู้อบมีเครื่องวัด แต่ไม่มีใครบันทึกและไม่มีสัญญาณเตือนเมื่อไฟดับ
• ลวดถูกเบิกทั้งกล่องตอนต้นกะ
• ลวดที่เหลือถูกเทรวมกลับเข้าตู้โดยไม่แยก
• เอกสารของผู้ผลิตลวดอยู่ที่ฝ่ายจัดซื้อ ไม่ได้อยู่ที่ห้องเก็บลวด

โยงไป Defect Atlas

คำถามท้ายหน้า

• ตู้อบลวดดับไปหนึ่งคืนและไม่มีบันทึกอุณหภูมิ ลวดในตู้ควรถูกจัดการอย่างไร และข้อมูลใดต้องใช้ตัดสิน
• ทำไมการไม่มีวิธีตรวจความชื้นของลวดที่หน้างานจึงทำให้การคุมกระบวนการสำคัญกว่าการตรวจ