Weldability Atlas · ภาค 2 · Atlas · หน้าเงื่อนไข

PWHT

การอบหลังเชื่อม

Post-weld heat treatment · เงื่อนไข · EN 1011-1 ข้อ 10 · EN 1011-2 ข้อ 21

มองแล้วรู้

การให้ความร้อนแก่ชิ้นงานหลังเชื่อมเสร็จตามขั้นตอนที่กำหนด เพื่อลดความเค้นตกค้าง อบคืนตัวโครงสร้างแข็ง หรือคืนสมบัติของวัสดุ จุดประสงค์ต่างกันตามวัสดุ และวัสดุบางกลุ่มไม่ควรอบเลย

การอบมีสามช่วง ในเหล็กที่ไวต่อรอยร้าวจากการอบ ความเสี่ยงอยู่ที่ช่วงไต่ ก่อนถึงอุณหภูมิคง

ทำไมจึงสำคัญ

EN 1011-1 และ EN 1011-2 ไม่ได้ให้อุณหภูมิและเวลาอบของเหล็กเฟอร์ริติก ค่าเหล่านั้นมาจากมาตรฐานผลิตภัณฑ์หรือข้อกำหนดการออกแบบ สิ่งที่มาตรฐานนี้ให้คือเงื่อนไขรอบการอบ ซึ่งเป็นส่วนที่มักไม่มีใครเป็นเจ้าของ

อ่านแล้วเข้าใจ

ข้อแนะนำของมาตรฐาน

แยกตามวัสดุ

เหล็กเฟอร์ริติก เหล็กทนการคืบ: พิจารณาอบทันทีหลังเชื่อม ยกเว้นเหล็ก 12 % โครเมียม ซึ่งเมื่อใช้วิธีออสเทนนิติกต้องเย็นต่ำกว่า Ms ก่อน · เมื่อเสี่ยงรอยร้าวจากการอบ: เจียขอบแนวก่อนอบ และใช้ลำดับแนวที่ลด HAZ เกรนหยาบตั้งแต่ตอนเชื่อม
เหล็กกล้าไร้สนิม ออสเทนนิติกและ duplex: โดยทั่วไปไม่จำเป็น ถ้าต้องคลายความเค้นของออสเทนนิติกโดยไม่อบละลาย ใช้อุณหภูมิต่ำประมาณ 450 °C · เฟอร์ริติก: 700 ถึง 800 °C · มาร์เทนซิติกที่ใช้ลวดส่วนผสมตรงกัน: ต้องอบ
อะลูมิเนียม มาตรฐานไม่ได้ให้การอบหลังเชื่อม และเตือนว่าความร้อนนานทำให้โลหะอ่อนตัว

ต้องระบุและบันทึกอะไร

รายการ ระบุที่ไหน หลักฐาน
อุณหภูมิ เวลา อัตราไต่และอัตราเย็น ขั้นตอนการอบ ตามมาตรฐานผลิตภัณฑ์หรือข้อกำหนดการออกแบบ กราฟอุณหภูมิจากเทอร์โมคัปเปิลบนชิ้นงาน
สภาพก่อนเข้าเตา WPS หรือแผนงาน อุณหภูมิชิ้นงานและการเตรียมขอบแนว
การตรวจรับ แผนตรวจ ทำหลังอบสำหรับวัสดุที่ไวต่อรอยร้าวจากการอบ

คิดต่อ

ถ้าเจอปัญหา ให้สงสัยระบบ

โยงไป Defect Atlas

Ed รอยร้าวจากการให้ความร้อนซ้ำ
Ei รอยร้าวจากไฮโดรเจน

คำถามท้ายหน้า

แนวคำตอบ
  1. ไม่ได้ มาตรฐานกำหนดว่าการเชื่อมซ่อมหลังการอบต้องใช้ WPS ที่รับรองแยกต่างหาก เพราะรอยซ่อมจะอยู่ในสภาพหลังเชื่อมหรือต้องอบอีกรอบ ซึ่งทั้งสองกรณีต่างจากเงื่อนไขที่ WPS เดิมรับรอง
  2. ผู้อบต้องรู้วัสดุ ความหนา อัตราไต่และอัตราเย็น ตำแหน่งเทอร์โมคัปเปิลบนชิ้นงาน และสภาพที่ชิ้นงานต้องมีก่อนเข้าเตา มาตรฐานกำหนดให้ส่งข้อมูลที่จำเป็นทั้งหมดแก่ผู้รับเหมาช่วง และผู้ผลิตยังเป็นผู้รับผิดชอบต่อลูกค้า