ต้นทุนของ defect สำหรับผู้บริหาร

อัตราซ่อมเป็นตัวเลขที่ผู้บริหารเห็น แต่เป็นส่วนน้อยของต้นทุนจริง และมักวัดผิดจุด

บทนี้เขียนสำหรับผู้ที่อนุมัติงบประมาณและกำหนดเป้าหมาย ไม่ต้องมีพื้นฐานงานเชื่อม ข้อเสนอของบทคือ defect ส่วนใหญ่ถูกกำหนดไว้แล้วก่อนช่างเชื่อมเริ่มงาน และต้นทุนของมันขึ้นกับว่าพบที่ขั้นตอนใด มากกว่าขึ้นกับว่ามีมากเท่าใด

ต้นทุนสี่ชั้น

มีต้นทุนอีกชนิดที่ไม่ใช่ defect แต่มาจากความกลัว defect คือการเชื่อมเกิน แนวที่ใหญ่กว่าแบบและนูนกว่าที่จำเป็นไม่ถูกนับเป็นของเสีย แต่ใช้ลวด เวลา และพลังงานจริงทุกเมตร และเพิ่มการบิดตัวซึ่งต้องเสียค่าแก้อีกรอบ ดูหน้า 502 และ 5214

พบที่ไหน แพงเท่าใด

imperfection ชนิดเดียวกันมีต้นทุนต่างกันมากตามขั้นตอนที่พบ

การตรวจที่ถูกที่สุดจึงอยู่ต้นกระบวนการ และทำโดยคนที่อยู่หน้างานอยู่แล้ว แต่ในหลายโรงงาน งบประมาณและความสนใจไปอยู่ที่ NDT ท้ายกระบวนการ ซึ่งบอกได้เพียงว่าเสียหายไปแล้วเท่าใด

ตัวเลขที่ควรขอดู

• อัตราซ่อมแยกตามสาเหตุ: ไม่ใช่แยกตามช่าง ตัวเลขรวมหรือตัวเลขรายคนพาไปสู่การลงโทษ ตัวเลขตามสาเหตุพาไปสู่การแก้ระบบ
• ขั้นตอนที่พบ: สัดส่วนของ imperfection ที่พบก่อนเชื่อม ระหว่างเชื่อม และหลังเชื่อม
• อัตราไม่ผ่านของ fit-up: ถ้าไม่มีตัวเลขนี้ แปลว่าไม่มีจุดตรวจนี้
• ลวดเชื่อมที่ใช้จริงเทียบกับที่คำนวณจากแบบ: ตัวชี้วัดการเชื่อมเกิน
• จำนวนครั้งที่ซ่อมซ้ำจุดเดิม: ตัวชี้ว่าซ่อมอาการโดยไม่แก้สาเหตุ

ทำไมการโทษช่างจึงไม่ได้ผล

ตารางไขว้ท้ายเล่มโยง imperfection แต่ละชนิดกลับไปที่จุดอ่อนของกระบวนการ จุดอ่อนที่เกี่ยวข้องกับ imperfection มากชนิดที่สุดมีสองเรื่องที่นำเรื่องอื่นอยู่ห่าง คือการเตรียมรอยต่อและ fit-up ซึ่งเกิดก่อนถึงมือช่างเชื่อม และความร้อนสูงเกิน ซึ่งถูกกำหนดโดย WPS และเป้าผลผลิต เมื่อเป้าผลผลิตผลักให้เดินเร็วขึ้นและข้ามการทำความสะอาดระหว่างชั้น imperfection ที่ตามมาเป็นผลของการตัดสินใจระดับบริหาร

คำถามท้ายบท

• รายงานคุณภาพงานเชื่อมที่คุณได้รับทุกเดือน บอกสาเหตุหรือบอกเพียงจำนวน
• ในองค์กรของคุณ ใครเป็นเจ้าของตัวเลขอัตราไม่ผ่านของ fit-up
• เป้าผลผลิตของฝ่ายเชื่อมถูกตั้งโดยมีฝ่ายคุณภาพร่วมด้วยหรือไม่